Ilekroć testuję słuchawki spod szyldu Huawei, niemal za każdym razem dostaję to, czego mógłbym oczekiwać, a modele z dopiskiem Pro (jak ostatnie FreeBuds Pro 5) są jednymi z najlepiej grających TWS-ów na rynku. Huawei FreeBuds Neo stanowią otwarcie nowej serii w ofercie marki i mają się charakteryzować wysoką jakością w znacznie mniejszej formie.
Specyfikacja techniczna Huawei FreeBuds Neo:
- audio: przetwornik dynamiczny ∅11 mm, pasmo przenoszenia 10 Hz – 48 kHz, dźwięk przestrzenny, Hi-Res Audio Wireless, HWA 2.3Mbps Lossless,
- konstrukcja: dokanałowe, prawdziwie bezprzewodowe (true wireless),
- adaptacyjna aktywna redukcja szumów (ANC), tryb transparentny,
- 3 mikrofony + czujnik przewodnictwa kostnego w każdej słuchawce, algorytmy AI,
- łączność: Bluetooth 6.0, kodeki SBC, AAC, LDAC (24-bit/96 kHz), L2HC 4.0 (24-bit/48 kHz), tryb multipoint,
- bateria: 60 mAh w jednej słuchawce + 460 mAh w etui, do 10 h z wyłączonym ANC (do 6,5 h z włączonym), do 40 h łącznie z etui (do 24 h z ANC) , ładowanie USB-C,
- waga słuchawek: 4,8 g (jedna),
- wymiary słuchawek: 23,2×21,6×24,6 mm,
- wymiary etui: 41,2×68,3×25,6 mm,
- waga etui: 31,4 g,
- odporność: IP55 (słuchawki),
- obsługa aplikacji Huawei Audio Connect lub AI Life.
Cena Huawei FreeBuds Neo w momencie publikacji recenzji wynosi 549 złotych.
Słuchawki dostępne są w czterech wariantach kolorystycznych: srebrnym, białym, czarnym oraz różowym (z etui w różowo-żółty gradient).
Huawei FreeBuds Neo
Tak małych słuchawek dawno nie widziałem
Zanim pierwszy raz zobaczyłem nowe Huawei FreeBuds Neo, trochę zastanawiałem się po co producent powołuje kolejną linię słuchawek i co nowego mają one wnosić względem istniejących już serii. Pierwszy kontakt z nimi szybko zrewidował moje rozumowanie. Stanowią one bowiem ciekawe wypełnienie luki między dotychczas prezentowanymi słuchawkami marki, ale także w skali całego rynku wnoszą coś nowego pod kątem konstrukcji i ergonomii korzystania.
Przez omawianie konstrukcji i wzornictwa przejdziemy standardowo, czyli zaczynając od etui ładującego, bowiem już ono wygląda inaczej, a to za sprawą nietypowego kształtu. Z owalnymi futerałami mieliśmy do czynienia już wielokrotnie, także u Huawei, ale z tak rozciągniętym niczym wydłużone jajko – jeszcze nie. Przyznam jednak szczerze, że forma ta niespecjalnie przypada mi do gustu pod względem wizualnym i sprawia dla mnie wrażenie nieco dziwacznej.
Jednak tym, czego odmówić mu nie mogę, są małe gabaryty. Choć jest ono nieco rozciągnięte na szerokość, to w zamian ma wyraźnie mniejszą wysokość i relatywnie smukły profil grubości. W efekcie, bardzo dobrze mieści się w kieszeniach, także u spodni.
Wykonanie nie daje powodów do narzekania – są to zupełnie dobrej jakości tworzywa sztuczne, nic tu nie trzeszczy i nie ma luzów, także jeśli mowa o zawiasie wieczka. Wykończenie srebrnego wariantu kolorystycznego jest połyskujące, ale po przeszło miesiącu używania nie dostrzegam na nim zarysowań. Na froncie znajduje się tylko logo Huawei i dioda LED, od dołu gniazdo USB-C, zaś wewnątrz ukryto przycisk parowania.
Największy wyróżnik Huawei FreeBuds Neo stanowią jednak same słuchawki. W teorii mamy do czynienia z dość standardową konstrukcją dokanałowych pchełek typu TWS z podłużnym trzpieniem. Producentowi udało się jednak znacząco zmienić ich rozmiar, w szczególności, gdy mówimy o tej dolnej części.
Górny element, czyli ten umieszczany w małżowinie, wygląda raczej typowo – jest obły (zwłaszcza od wewnątrz), natomiast trzpień jest znacznie, ale to znacznie krótszy od absolutnej większości słuchawek na rynku. Realnie, patyczki te są o połowę krótsze od chociażby Huawei FreeBuds Pro 5 czy AirPods Pro 3. I to naprawdę widać.
Ponarzekać mogę natomiast na sposób wykończenia. W przypadku srebrnej wersji słuchawki są połyskujące niczym lustro, przez co już po wzięciu w dłonie widzimy na nich odciski i smugi, a – jak sami możecie się domyślić – wyjmując je z uszu jest jeszcze gorzej.
Wygoda i ergonomia na piątkę
Z segmentu wyżej wiecie już, że Huawei FreeBuds Neo to słuchawki o wręcz wyjątkowo niewielkiej bryle. Wprost z góry przekłada się to na absolutnie kapitalną, niemalże nienaganną ergonomię użytkowania.
Słuchawki świetnie układają się w małżowinach, nie odstają od nich nadto (zwłaszcza dzięki krótkim trzpieniom), są lekkie, nie uwierają i nie dają poczucia zmęczenia nawet podczas długiego noszenia. Jednocześnie, trzymają się one na tyle pewnie, że dosłownie nigdy nie zdarzyło mi się, by któraś ze słuchawek chciała samoczynnie wymsknąć mi się z ucha.
Przy tym, bryła zarówno samych słuchawek, jak i tulejek z nakładkami silikonowymi, jest skonstruowana tak, by wchodziły one relatywnie głęboko w kanał słuchowy. I, poza pewniejszym trzymaniem, ma to jeszcze jeden atut w postaci zupełnie dobrego pasywnego tłumienia otoczenia.
Łączność, kodeki Bluetooth
Komunikacja Huawei FreeBuds Neo ze smartfonami (i oczywiście innymi urządzeniami również) odbywa się z wykorzystaniem Bluetooth 6.0, a dźwięk przesyłany jest za pośrednictwem kodeków SBC, AAC, LDAC i L2HC 4.0. Jest również tryb multipoint do łączenia słuchawek z dwoma urządzeniami jednocześnie – działa niezależnie od używanego kodeku.
Jeśli chodzi o oferowaną jakość, w przypadku LDAC – standardowo – możemy liczyć na jakość 24-bit/96 kHz przy przepływności do 990 kbps i jest on obsługiwany przez każde urządzenie z Androidem. Z kolei L2HC 4.0 działa na wybranych smartfonach oraz tabletach Huawei i oferuje rozdzielczość 24-bit/48 kHz z bitrate aż do 2,3 Mbps z bezstratną kompresją. Stanowi to najwyższą możliwą jakość osiągalną przez słuchawki Bluetooth.
Z Huawei FreeBuds Neo korzystałem na wielu smartfonach, w tym na najnowszym Huawei Pura 90s Pro Max. Dzięki temu, miałem dobrą okazję w praktyce sprawdzić funkcjonowanie autorskiego kodeku L2HC 4.0 i – co istotne – mimo wysokich parametrów jakości, oferuje on w pełni stabilne połączenie oraz dobry zasięg w obrębie mieszkania.
Generalnie, niezależnie od używanego kodeku i urządzenia odtwarzającego, nie miałem żadnych problemów z jakością łączności, jej stabilnością oraz zasięgiem. Narzekać nie pozwalały mi również opóźnienia – latencja była wystarczająco mała, by nie powodowała rozjeżdżania obrazu z dźwiękiem przy odtwarzaniu wideo. W razie potrzeby jest tu też dedykowany tryb gry z obniżoną latencją.
Aplikacja Huawei Audio Connect i jej funkcje
Czymże byłyby dobrej klasy słuchawki bezprzewodowe, gdyby nie towarzysząca im aplikacja i możliwość pogrzebania w niej celem pozmieniania sobie tego i owego. Do dyspozycji otrzymujemy tutaj aplikację Huawei Audio Connect, która już jakiś czas temu zastąpiła AI Life. Pobrać można ją na iOS ze sklepu App Store, z kolei na Androidzie możemy wgrać ją poprzez plik apk pobrany ze strony Huawei App Gallery.
Nie zliczę, ile razy w testach słuchawek Huawei omawiałem już poszczególne funkcje tej apki, miało to miejsce także w ostatnich flagowych Huawei FreeBuds Pro 5. Pod kątem typowo funkcjonalnym wciąż oferuje dokładnie to samo, natomiast w ostatnim czasie zyskała aktualizację, która odświeżyła wygląd jej interfejsu. I, w moim odczuciu, jest to zmiana na plus.
Całościowo, aplikacja wciąż jest prosta w obsłudze i bardzo przejrzysta, ale wygląda bardziej schludnie. Do dyspozycji mamy w zasadzie wszystkie kluczowe funkcje, których moglibyśmy oczekiwać.
Poza wyświetlaniem stanu naładowania słuchawek i etui, tuż pod nimi mamy możliwość aktywacji trybu gry, listę połączonych i sparowanych urządzeń, przełączniki trybów ANC, dźwięk przestrzenny, korektor (wraz z pełnym graficznym equalizerem) oraz zarządzanie gestami dotykowymi. Tyle, jeśli chodzi o kluczowe rzeczy.
Fajnym bajerem apki Huawei Audio Connect w wersji na Androida jest opcja wyświetlania okienka prezentującego stan naładowania słuchawek w chwili połączenia ich ze smartfonem. Potrafi pokazywać się ono w obrębie całego systemu, niczym w iOS przy AirPodsach czy na telefonach Samsunga z Galaxy Budsami.
Sterowanie dotykowe z poziomu słuchawek
W przeciwieństwie do flagowego modelu FreeBuds Pro 5, omawiane FreeBuds Neo zostały wyposażone wyłącznie w panele dotykowe na frontach słuchawek. Ich obsługa odbywa się zatem nie poprzez uszczypnięcia trzpieni (jak we wspomnianych wyżej), a klasycznie, dotknięciami przednich paneli.
Do wykorzystania mamy łącznie cztery formy interakcji: dwukrotne i trzykrotne stuknięcie, dłuższe przytrzymanie oraz przeciągnięcie palcem w górę i w dół. Na fabrycznych ustawieniach pozwalają one na:
- dwukrotne dotknięcie: wstrzymanie/wznowienie odtwarzania, odebranie/zakończenie połączenia,
- trzykrotne dotknięcie: następny utwór,
- przytrzymanie: tryby ANC, odrzucenie połączenia przychodzącego,
- przeciągnięcie w górę/w dół: regulacja głośności +/-.
Gesty te możemy częściowo dostosować do własnych upodobań, przez co – w moim przypadku – padło na lekką modyfikację potrójnego tapnięcia tak, by lewa przenosiła do poprzedniego utworu, a prawa do następnego.
Poza gestami dotykowymi, na pokładzie Huawei FreeBuds Neo dostępne są również czujniki wykrywające obecność słuchawek w uszach oraz gesty kiwnięć głową do odbierania i odrzucania połączeń telefonicznych.
Czas pracy Huawei FreeBuds Neo
Od strony czysto technicznej, Huawei FreeBuds Neo zostały wyposażone w akumulatory o pojemności 60 mAh w każdej słuchawce, natomiast ten wewnątrz etui ładującego ma 460 mAh. Jak obiecuje Huawei, ma to pozwalać na nawet 10 godzin ciągłego odtwarzania i do 40 godzin z futerałem przy wyłączonej redukcji hałasu. Gdy ANC jest włączone, czas pracy ma wynosić – kolejno – 6,5 godziny samodzielnie i do 24 godzin z etui.
Tu jednak trzeba zaznaczyć, że w obu przypadkach mówimy o deklarowanym czasie działania przy wykorzystaniu podstawowego kodeku AAC. Wspominam o tym nie bez kozery, bowiem – w zasadzie – całe moje testy opierały się o odtwarzanie z użyciem bardziej prądożernych protokołów LDAC i L2HC 4.0. Niemal cały czas pozostawała też włączona funkcja redukcji hałasów.
W takim wypadku, jednorazowy czas pracy słuchawek w moich testach oscylował w okolicach 5-5,5 godziny. Przy takim codziennym, typowym użytkowaniu, po plus minus 2-3 godziny ciągiem, poziom baterii spadał co najwyżej lekko poniżej pułapu 50%.
Jeśli natomiast chodzi o etui, z reguły pozwalało mi ono podładować słuchawki do pełna 5-6 razy, oczywiście przy tym wspomnianym wyżej zwykłym użytkowaniu, gdzie wymagały doładowania mniej więcej od 50%. Licząc ładowania ze znacznie niższych poziomów, było ich spokojnie około trzech. Realnie więc udawało mi się osiągać łączny czas działania na poziomie około 22 godzin. To – tylko albo aż – w zupełności dobre, solidne wyniki, zwłaszcza biorąc pod uwagę gabaryty słuchawek i futerału.
Ładowanie odbywa się poprzez gniazdo USB-C i potrzebujemy na nie maksymalnie dwie godziny. Zabrakło niestety wsparcia dla ładowania indukcyjnego, ale trudno się o to obrażać w tym segmencie i rozmiarach.
Skuteczność działania ANC, tryb transparentny
Mówiąc krótko – jest lepiej, niż się spodziewałem. Huawei FreeBuds Neo wyposażono w adaptacyjną redukcję szumów trzeciej generacji z dwukanałową architekturą opartą o specjalnie zaprojektowany tunel i duży otwór wentylacyjny u góry słuchawki. W teorii, algorytmy mają analizować otoczenie 400 tysięcy razy na sekundę, a średni poziom izolacji hałasów w całym paśmie ma wynosić do 30 dB.
W praktyce, ANC w Huawei FreeBuds Neo – rzeczywiście – jest bardzo skuteczne. Pokuszę się o stwierdzenie, że mamy do czynienia z redukcją na poziomie godnym nawet nieco droższych modeli słuchawek. Realnie, działa ona sporo lepiej niż w tańszych modelach z literką i (np. FreeBuds 7i), relatywnie podobnie do ubiegłorocznych FreeBuds Pro 4, ale słabiej od ostatnich FreeBuds Pro 5.
Do dyspozycji otrzymujemy cztery tryby ANC, między którymi przełączamy się w omawianej już aplikacji. Są to dynamiczny (z automatycznym dostosowywaniem), komfortowy, ogólny i najwyższy. Przez większość czasu korzystałem z trybu dynamicznego, bowiem z reguły dobrze radził on sobie z dopasowywaniem poziomu izolacji do otoczenia, przy czym czasem potrafi się mylić – polecam przestawić ręcznie w tryb najwyższy, gdy zawsze chcemy mieć najlepsze wyciszenie.
I, generalnie, jak łatwo się domyślić, największą efektywność Huawei FreeBuds Neo wykazują w chwili, gdy na hałas składają się głównie dźwięki niskie, najlepiej ciągłe, czyli silnik autobusu komunikacji miejskiej, pociąg czy samolot. Wówczas możemy mówić o wyciszaniu ich co najmniej o połowę. Hałasy niejednostajne, w tym gwar rozmów, tłumione są gorzej, ale – jednocześnie – wyciszane do zupełnie komfortowego poziomu.
Z wiatrem bywa różnie, bowiem zdarza się, że nawet relatywnie umiarkowany wiatr potrafi powodować zakłócenia objawiające się szumem i trzeszczeniem mikrofonów. Z reguły jednak, wszelkie podmuchy są dość skutecznie blokowane, zwłaszcza te pojedyncze.
Mamy też oczywiście tryb transparentny lub – jak kto woli – tryb kontaktu. W Huawei FreeBuds Neo nie oferuje on co prawda regulacji głośności, ale ma za to dodatkowy tryb wzmacniania głosu, choć uważam, że nie jest on szalenie przydatny – znacznie lepiej brzmi to w standardowym ustawieniu. Dźwięk brzmi naturalnie i odpowiednio wyraźnie, natomiast słychać trochę szumów.
Jakość rozmów
W zakresie prowadzenia rozmów telefonicznych, Huawei FreeBuds Neo oferują konfigurację czterech mikrofonów na słuchawkę, przy czym jeden z nich to czujnik przewodnictwa kostnego. Sparowano je z algorytmami izolacji głosu od otoczenia, dzięki którym – według obietnic – słuchawki mają pozwalać na swobodne rozmowy nawet w miejscach o hałasie do 95 dB oraz przy wietrze sięgającym 9 m/s.
Dwie ostatnie generacje najmocniejszych słuchawek Huawei, czyli FreeBuds Pro 4 i FreeBuds Pro 5, mogły pochwalić się ponadprzeciętnie dobrą, jedną z najlepszych na rynku jakości rozmów w niemal każdych warunkach. Ile z tego udało się przenieść do znacznie tańszych FreeBuds Neo? Zaskakująco dużo.
W efekcie, prowadzenie rozmów z Huawei FreeBuds Neo w uszach to zdecydowanie bardzo dobre doświadczenie. W cichym otoczeniu słychać nas wprost doskonale i to w zasadzie niezależnie od tego jak głośno mówimy. Gdy jest głośniej słuchawki wciąż dają radę i – zazwyczaj – hałas niemal w ogóle nie przebija się do rozmówcy, a co najwyżej jego pojedyncze dźwięki. Przy tym, głos pozostaje wyraźny, choć bywa, że w bardzo intensywnym hałasie (np. na dworcu) izolacja potrafi powodować zniekształcenie i lekką robotyczność barwy głosu.
Różnie bywa natomiast z wiatrem, ale – istotnie – jeśli jest on umiarkowanie silny, to nie powoduje żadnych perturbacji. W zasadzie tylko raz, podczas wichury (jak zawsze, pozdrawiam znad polskiego morza) miałem problemy z porozumieniem się z rozmówcą.
Jak grają Huawei FreeBuds Neo? Jakość dźwięku i brzmienie
Tutaj dochodzimy do kluczowej i najbardziej – można by rzec – namacalnej różnicy między Huawei FreeBuds Neo, a modelami z dopiskiem Pro. O ile wspomniane flagowce napędzane są podwójnymi przetwornikami (niskotonowym i wysokotonowym), w FreeBuds Neo postawiono na klasyczną, prostą konstrukcję, opartą o pojedyncze przetworniki dynamiczne o średnicy 11 mm odpowiadające za reprodukcję całego pasma. Ich pasmo przenoszenia to 10 Hz – 48 kHz.
Inne jest też samo strojenie. Zarówno Huawei FreeBuds Pro 5, jak i ich poprzedników, doceniałem za niesamowicie zbalansowane, neutralne i pełne detali brzmienie. FreeBuds Neo z kolei brzmią – rzekłbym – bardziej pospolicie. Słychać tu bowiem więcej rozrywki, więcej basu, więcej ciepła oraz trochę mniej rozdzielczości. Czy to źle? Absolutnie, bo jeśli dla kogoś modele Pro zdawały się być zbyt płaskie, to Neo prędzej przypadną mu do gustu.
Niskich tonów jest więcej, ale bynajmniej niekoniecznie przez samą siłę, a ogólną obecność. Nie jest on aż tak selektywny i punktowy, tylko wyraźnie mocniej zaakcentowany, zwłaszcza w zakresach midbasu. Wciąż jednak absolutnie nie dominuje całości dźwięku, nie muli i jest bardzo zwarcie kontrolowany. Fajnie byłoby tu usłyszeć trochę więcej wyraźnego zejścia w subbas.
Środek pasma zyskuje dość ciepłą barwę, co też może być milsze dla zwykłego słuchacza. Rozdzielczość stoi na dobrym, zbliżającym się do bardzo dobrego poziomu, przez co w parze z kodekiem LDAC czy L2HC i bezstratnym streamingiem są w stanie odwdzięczyć się nam w zupełności satysfakcjonującą szczegółowością. Wokale stoją blisko, z lekką dozą gładkości.
Góra jest lekko wysunięta (całość strojenia przypomina więc trochę kształt litery V), ale pozostaje jeszcze przyjemna w odbiorze. Nie słychać ani przesadnej anemiczności sopranów, ani nieprzyjemnego dla ucha kłucia czy syczenia. Scena dźwiękowa nie jest zbyt ciasna, ale ma przede wszystkim sporą szerokość, choć głębi też jej nie brakuje.
Podsumowanie
Testy Huawei FreeBuds Neo nieco rozciągnęły mi się w czasie. Ale niczego nie żałuję – miałem więcej czasu na obcowanie z nimi, a że są to naprawdę bardzo dobre słuchawki, to i z niemałą chęcią po nie sięgałem.
Pochwalić mogę je za bardzo dobre brzmienie, w zupełności skuteczne ANC i niezły tryb transparenty, wprost świetną jakość rozmów, kodeki LDAC i L2HC oraz całkiem dobry czas pracy. Narzekać nie mogę też na wygodę noszenia, a to między innymi za sprawą wyjątkowo małej konstrukcji słuchawek stanowiącej ich duży wyróżnik.
A co z wadami? Nie ma ich rażąco dużo. Lustrzane wykończenie słuchawek błyskawicznie się brudzi, zaś czas pracy – choć jest dobry – to dysproporcja między tym z włączonym i wyłączonym ANC jest po prostu duża. Trochę szkoda też, że od strony technicznej pełny potencjał jakości dźwięku wykorzystamy wyłącznie na niektórych urządzeniach Huawei. To jednak już bardziej czepialstwo.
Całościowo, Huawei FreeBuds Neo stanowią bardzo udany złoty środek między istniejącymi już tańszymi modelami z dopiskiem i oraz droższymi Pro. Także w aspekcie ceny – kosztują one w cenie regularnej 549 złotych, podczas gdy za flagowe FreeBuds Pro 5 trzeba dać 799 złotych, a za FreeBuds 7i – 399 złotych.
